قدیما گریه می کردیم دلمون تازه می شد
خوشی و ناخوشی مون دوباره اندازه می شد
قدیما این همه دلهره نداشتیم یادمه
گندم فردا رو امروز نمی کاشتیم یادمه
بگو می شه،می شه بازم به همون روزا رسید
می شه یک بار دیگه با دل خوش نفس کشید
قدیما خواب پرنده ها پریشون نمی شد
حتی، حتی تو قفس زندگی زندون نمی شد
کسی تو پستوی غم تنهایی پر پر نمی زد
پنچه ی طاقتشو به سیم آخر نمی زد
قدیما خونه ی تو خونه ی ما بود یادمه
گریه ها و خنده هامون همصدا بود یادمه
مُردم از کابوس غربت منو دلداری بده
برای باور یک رویا منو یاری بده
بگو می شه،می شه بازم به همون روزا رسید
می شه یک بار دیگه با دل خوش نفس کشید

من اگه هنوز می خونم،واسه خاطر دل توست
شعر من صدای غم نیست،هم صدای حسرت توست
عزیزم اگه خزونم،واست از بهار می خونم
تو را تنها نمی ذارم،گر چه تنها جا میمونم
اگه تو شبای سردت؛با خودت تنها میشینی
من برات می خونم از عشق؛تا که فردا رو ببینی
اگه هم صدای اشکی؛واسه آرزوی بر باد
من برات می خونم ای گل،نو بهار و نبر از یاد
همه دلخوشیم به اینه،که تو یادت موندگارم
گر چه عمریه تو این دشت؛یه خزونِ بی بهارم

یه زخم کهنه رویه بالم یه آسمون که چشم به رام نیست

به غیر واژه ی غریبی چیزی تو یه ترانه هام نیست

حتی یه آینه پیش روم نیست که اسممو یادم بیاره

تنهاترین مسافر شب تو خلوتم پا نمی زاره

ازم نخواه با تو بمونم تو هیچی از من نمی دونی

اگه بگم راز دلم رو تو هم کنارم نمیمونی

دل من از نژاد عشقه از تو و از ترانه لبریز

یه دنیا غم تویه صدامه مثل سکوت تلخ پاییز

من یه پرنده ی غریبم من از نژاد آسمونم

میون این همه ستاره من یه شهاب بی نشونم

ازم نخواه با تو بمونم

تو هیچی از من نمیدونی

اگه بگم راز دلم رو

تو هم کنارم نمیمونی

بشنو همسفر من

از این قصه تلخ راه دشوار

ای تو تك چراغ این شب تار

این كه گذشتن از كنار قصه ها نیست

این كه یه تصویر از سقوط آدما نیست

ما بی تفاوت به تماشا ننشستیم

ما خود دردیم این نگاهی گذرا نیست

سفر چه تلخه در امتداد اندوه

حس كردن مرگ لحظهء ویرانی كوه

همپای هر بغض شكستن و چكیدن

از درد غربت بی صدا فریاد كشیدن

بشنو همسفر من

با هم رهسپار راه دردیم

با هم لحظه ها را گریه كردیم

ما در صدای بی صدای گریه سوختیم

ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم

از مخمل درد به تن عشق جامه دوختیم

تا عجز خود را با هم و بی هم شناختیم

تنهایی رفتیم به عجز خود رسیدیم

با هم دوباره زهر تنهایی چشیدیم

شاید در این راه اگر با هم بمانیم

وقت رسیدن شعر خوشبختی بخوانیم

بعد از مرگم :

دوست دارم دستهايم را از تابوت بيرون بگذارند

تا همه بدانند دست خالى از دنيا رفته ام

دوست دارم كفنم را سياه قرار دهند

تا همه بدانند هر چه سياهى در دنيا هست با خود برده ام

دوست دارم بر مزارم تكه يخى بگذارند

تا با اولين اشعه افتاب به جاى مادرم برمزارم بگريد

واز همه مهمتر، دوست دارم مرا در جاى بلندى دفن كنند

تا باد بوى مرا به وطنم ببرد

ديگر مهم نيست كه كوزه گر با خاك من چه مي كند، ولى دوست دارم

از خاك گلويم سوتكى بسازد، سوتكى در دست بچه اى بازيگوش

تا در ان بدمد و سكوت مرگبارم را بشكند

در دو روزه عمر کوته سخت جانی کرده ام

با همه نامهربانان.مهربانی کرده ام

هم دلی .هم آشیانی .هم زبانی کرده ام

بعد از این بر چرخ بازیگر امیدم نیز نیست

آن سرانجامی که بخشاید نویدم نیز نیست

هدیه از ایام جز موی سپیدم نیز نیست

من نه هرگز شکوه ای از روزگاران کرده ام

نه شکایت از دو رنگی های یاران کرده ام

گرچه شکوه بر زبانم.می فشارد استخوانم

من که با این برگ ریزان روز و شب سر کرده ام

صد گله امید را در سینه پرپر کرده ام

دسته تقدیر این زمانم

کرده هم رنگه خزانم

پشت سر پل ها شکسته. پیشه رو نقشه سرابی

هوشیار افتاده مستی . در خرابات خرابی

مهربانی کیمیا شد!

مردمی دیریست مرده

سرفرازی را چه داند

سر به زیری سر سپرده

میروم دل مردگی هارا ز سر بیرون کنم

گر فلک با من نسازد.چرخ را وارون کنم

بر کلام نا هماهنگه جدایی خط کشم

در سرورده آفرینش نغمه ای موزون کنم

در دو روزه عمره خود بسیار خرمان دیده ام

بس ملامت ها کزین نامردمان بشنیده ام

سردهد در گوشه جانم

موی هم رنگه شبانم

من که عمره رفته بر خاکستر غم چیده ام

زین سبب گردی زه خاکستر به خود پاشیده ام

گر بمانم یاد نمانم

بنده ی پیره زمانم

وای اگه کسی دست تو رو بگيره من پيش کی فرياد بزنم که زندگيمو ازم گرفتن

اگه يه روز سرت رو شونه کسی باشه به کی بگم دارم می ميرم

اگه يه روز نگات تو نگاه کسی باشه به کی بگم که خورشيدمو گرفتن

اگه من با تو نباشم به کی بگم که نهايت عجزم.به کی بگم همه عشق من نصيب کسی ديگه هستش وکمرم داره ميشکنه

به کی بگم هيچ کس مثل من قدرشو نمی دونه.هيچ کس مثل من دوسش نداره

باور کن با همه وجود سعی کردم بهت بفهمونم که ديوونتم که دوست دارم که من بيشتر از همه قدر تو رو ميدونم

ولی عشق من يه جاده يه طرفست که می خوام تا آخرش برم حتی اگه به مرگم ختم بشه

ياد تو هميشه همراه منه

اما

دلامون خیلی به هم نزدیکه

خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیلی

دوست دارم

چي بگم از كجا بگم / دردمو با كيا بگم

بهتره كه دم نزنم / حرفي از عشقم نزنم

از عشقي كه گم شد و رفت / عاشق مردم شد و رفت

عشقي كه بي فروغ نبود / براي من دروغ نبود

بغض نشسته تو گلوم / وقتي نشستي روبه روم

من از خودم چرا بگم / مي خوام از اون چشا بگم

خيره تو چشم مست تو / دست ميدم به دست تو

دل از زمونه ميكنم / حرف دلم رو مي زنم

چه حالتي داره چشات / نرگس بيماره چشات

چشم تو خوابم مي كنه / مست و خرابم مي كنه

وقتي نشستي رو به من / از عاشقي بگو به من

بذار چشات دل ببره / اين جوري باشه بهتره

چشات اگه پس نزنن چشماي سرسپرده مو

ميشه فراموش كنم خاطره هاي مرده مو

کسی از رفتن من گریه نکرد ، کسی با موندن من شاد نشد

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت ، بغض هیچ آدمی فریاد نشد

نگام نکن

با اون چشات

از اون نگات دارم دیوونه میشم

میبخشمت که تو برگردی پیشم

نگام نکن

با اون چشات

دنیای بی تو بودن خیلی سخته

نبودنت کنار من یه درده

باورم شده توی خاطرم

جای تو خیلی همیشه

مرده دیگه این خنده های من

سهم منم گریه میشه

من میمیـــــرم

خوب میدونم دیگه منو دوست نداری

تنهام نذار بی تو من میمیرم

چه ساده تو عوض شدی

خنده ت مثل همیشه نیست

اما بذار باهات بمونم

خوب میدونم دیگه منو دوست نداری

تنهام نذار بی تو من میمیرم

چه ساده تو عوض شدی

خنده ت مثل همیشه نیست

اما بذار باهات بمونم

من میمیــــــــــــــــرم

نگام نکن

با اون چشات

از اون نگات دارم دیوونه میشم

میبخشمت که تو برگردی پیشم

نگام نکن

با اون چشات

بذار تا هق هقم آروم میگیره

میبخشمت اگه دلت اسیره

باورم شده تو خاطرم

جای تو خالی همیشه

مرده دیگه این خنده های من

سهم منم گریه میشه

من میمیــــــــــــــرم

خوب میدونم

دیگه منو دوست نداری

تنهام نذار بی تو من میمیرم

چه ساده تو عوض شدی

خنده ت مثل همیشه نیست

اما بذار باهات بمونم

خوب میدونم

دیگه منو دوست نداری

تنهام نذار

بی تو من میمیرم

چه ساده تو عوض شدی

خنده ت مثل همیشه نیست

اما بذار باهات بمونم

پای من جوونیت رو هدر نکن دلبر من

باخت من کافیه تو دیگه به پای من نباز

توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

من بازنده رو خوب ببین برو تنهام بذار

من یه پاییزیم ولی تو چی گل بهار

دل به کی بستی عزیزم به من بی کس و کار

دل به کی بستی عزیزم به من بی کس و کار

قدر دنیا رو بدون لحظه هاشو حروم نکن

برو دو روز دنیا رو با من تموم نکن

منو باز با اشکهای قشنگت روبروم نکن

منو باز با اشکهای قشنگت روبروم نکن

آخه من خودم ته راهو دیدم سیاهیه

آخر این همه عشق و عاشقی تباهیه

انگاری تو تنگ این دنیا جای یه ماهیه

پای من جوونیت رو هدر نکن دلبر من

باخت من کافیه تو دیگه به پای من نباز

توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

من بازنده رو خوب ببین برو تنهام بذار

من  یه پاییزیم ولی تو چی گل بهار

دل به کی بستی عزیزم به من بی کس و کار

دل به کی بستی عزیزم به من بی کس و کار

قدر دنیارو بدون لحظه هاشو حروم نکن

برو دو روز دنیا رو با من تموم نکن

منو باز با اشکهای قشنگت روبروم نکن

منو باز با اشکهای قشنگت روبروم نکن

آخه من خودم ته راهو دیدم سیاهیه

آخر این همه عشق و عاشقی تباهیه

انگاری تو تنگ این دنیا جای یه ماهیه

انگاری تو تنگ این دنیا جای یه ماهیه

چرا غم ها نمیدانند

که من غمگینترین غمگین شهرم

عید ۸۸ مبارک

مهر مادري


مادر من فقط یك چشم داشت . من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود

اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت

یك روز اومده بود دم در مدرسه كه به من سلام كنه و منو با خود به خونه ببره

خیلی خجالت كشیدم . آخه اون چطور تونست این كار رو بامن بكنه ؟

به روی خودم نیاوردم ، فقط با تنفر بهش یه نگاه كردم وفورا از اونجا دور شدم

روز بعد یكی از همكلاسی ها منو مسخره كرد و گفت هووو .. مامان تو فقط یك چشم داره

فقط دلم میخواست یك جوری خودم رو گم و گور كنم . كاش زمین دهن وا میكرد و منو ..كاش مادرم یه جوری گم و گور میشد...

روز بعد بهش گفتم اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال كنی چرا نمی میری ؟

اون هیچ جوابی نداد....

حتی یك لحظه هم راجع به حرفی كه زدم فكر نكردم ، چون خیلی عصبانی بودم .

احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت

دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ كاری با اون نداشته باشم

سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم

اونجا ازدواج كردم ، واسه خودم خونه خریدم ، زن و بچه و زندگی...

از زندگی ، بچه ها و آسایشی كه داشتم خوشحال بودم

تا اینكه یه روز مادرم اومد به دیدن من

اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه ها شو

وقتی ایستاده بود دم در بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد كشیدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بیاد اینجا ، اونم بی خبر

سرش داد زدم ": چطور جرات كردی بیای به خونه من و بجه ها رو بترسونی؟!" گم شو از اینجا! همین حالا

اون به آرامی جواب داد : " اوه خیلی معذرت میخوام مثل اینكه آدرس رو عوضی اومدم " و بعد فورا رفت واز نظر ناپدید شد .

یك روز یك دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور برای شركت درجشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه

ولی من به همسرم به دروغ گفتم كه به یك سفر كاری میرم .

بعد از مراسم ، رفتم به اون كلبه قدیمی خودمون ؛ البته فقط از روی كنجكاوی .

همسایه ها گفتن كه اون مرده

ولی من حتی یك قطره اشك هم نریختم

اونا یك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه به من بدن

ای عزیزترین پسر من ، من همیشه به فكر تو بوده ام ، منو ببخش كه به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم ،

خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میآی اینجا

ولی من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بیام تورو ببینم

وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینكه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم

آخه میدونی ... وقتی تو خیلی كوچیك بودی تو یه تصادف یك چشمت رو از دست دادی

به عنوان یك مادر نمی تونستم تحمل كنم و ببینم كه تو داری بزرگ میشی با یك چشم

بنابراین چشم خودم رو دادم به تو

برای من افتخار بود كه پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور كامل ببینه

با همه عشق و علاقه من به تو